Besim Spahić, Ph.D.: Božanski uzdah duše sa neuništive Rijeke

Ne zbog toga što vučem ontogenetske i filogenteske korijene iz Grada na Neretvi, ili pak zbog toga što zavoljeh krašku mediteransku/jadransku zaleđinu Istre, koja u meni oživi taj hercegovački gen, nego zbog božanskog naleta ljepote u stihu, riječi i muzici, koja retroaktivno-sinestetičkom magijom budi fiksne i pokretne slike vrhunske ljepote Grada sa striktnom arhitekturom zemlje, vode, zraka, antropoma i litoma - grada Mostara, koji porodi i porađa sui generis poetiku prostora, stihove i muziku, kojoj su se divili i Evropi predstavili pjesnici kalibra jednog Goethea.

Sve je to sazdano već i u samoj (briljantnoj!?) poetskoj prezentaciji projekta „Samo jedan let“, Ibrahima Jakića i glazbenih mu suradnika (Hubijar i drugi), koja po krilartici „zlatna riječ otvara sve zahrđale kapije i dopre do svakog, pa i zaleđenog srca“, zaista izaziva slikovite i melanholične treptaje duše, koji ježe kožu i bude u čovjeku ono iskonsko čedno, ljudsko, pripadajuće cijelom ljudskom rodu. Multi-artistička realizacija ovakvih manjkajućih projekata samo će pojačati ekspresivnost i božansku ljudskost ljudi sa neretve, gdje se vijekovima „nije živjelo da bi se umiralo, nego ser umiralo da bi se živjelo“ (Mak Dizdar, po zapisu sa jednog stečka).

I sam bih rado bio makar mali katalizator ovog velikog Projekta.

Besim Spahić
Sarajevo, juna 2008.

I. B. J. S. Fond

logologologologo